Historia języka

   Język norweski (norsk språk) należy do grupy języków północnogermańskich włada nim ok. 6 mln osób. Istnieją dwa rodzaje języka norweskiego, bokmål (język książkowy) i nynorsk (nowonorweski).

Oba rodzaje są równouprawnione. Bokmål jako swoim głównym językiem mówi ponad 86 % Norwegów. Jest to język głównych stacji telewizyjnych, gazet i stolicy kraju – Oslo. Nynorsk jako głównym swoim językiem posługuje się prawie 8 % Norwegów. Jest głównie używany na południu i zachodzie kraju. 92 % publikacji w języku norweskim jest napisana w bokmål.

Nowożytny język norweski narodził się stosunkowo późno. Norwegia będąca pod panowaniem Danii przesiąknęła językiem duńskim. W latach 40stych XIX w. norwescy pisarze rozpoczeli pierwsze próby norwegizacji języka duńskiego, poprzez przyswajanie nowych, bardziej pasujących słów, zmianę fleksji i wymowy. „Język duński w Norwegii” przeżył poważne reformy w 1862, 1907 i 1917 roku.

Równolegle do tego procesu, w połowie XIX w. Ivar Åsen, lingwista-samouk, podjął próby stworzenia nowego języka norweskiego, bazującego na języku staronordyjskim, którego najlepiej zachowanym potomkiem był język islandzki oraz dialektów z różnych części Norwegii. Język został nazwany landsmål, „językiem krajowym”.

W 1929 roku znorwegizowany język duński (riskmål) uzyskał dzisiejszą nazwę bokmål, a landsmål – nynorsk. W XX w. poprzez reformę dwóch języków próbowano uzyskać jeden język norweski (samnorsk). Idee tą porzucono jednak na początku XXI wieku.

W języku norweskim wyróżnia się dodatkowe litery: Ø, ø, Å, å, Æ, æ. Litery: c, w, q, oraz z używane są zwykle w zapożyczonych słowach. Osobliwością języka bokmål są tylko dwa rodzaje rzeczowników: wspólny i nijaki.

Powered by WordPress | Designed by: heartburn remedies | Thanks to penny stocks, web design firm and seo jobs